Stetoskop i rewolwer, czyli lekarze Marszałka

Medycy Piłsudskiego byli dyskretni, skuteczni i zdeterminowani. Leczyli ludzi i Polskę. Znali anatomię i psychologię – jednostki i państwa. Poznajmy bliżej kilku z nich.

Kiedy myślimy o odzyskaniu niepodległości, w naszej wyobraźni natychmiast pojawiają się legioniści w szarych mundurach, strzelcy o twarzach wyostrzonych przez mróz i głód, politycy prowadzący nocne narady w zadymionych mieszkaniach, bojownicy PPS o stalowych nerwach i konspiratorzy, którzy żyli szybciej niż biły ich własne serca. Rzadko jednak dostrzegamy tych, którzy stoją na drugim planie tej monumentalnej sceny – ludzi w białych kitlach, w których kieszeniach obok stetoskopu potrafił skrywać się pistolet, a obok notatek medycznych – rozkazy Komendy Legionów.

Wśród tych, którzy dźwigali Polskę ze 123-letniej niewoli, było wielu lekarzy. Ludzi wykształconych, światowych, przygotowanych do kariery spokojnej, linearnej, zasobnej w certyfikaty i publikacje. Wychowanych na najlepszych uczelniach Europy, gotowych, by leczyć ciała, a nie walczyć o duszę narodu. Mogli wybrać bezpieczeństwo, szacunek zawodu i długie życie wśród wdzięcznych pacjentów. A jednak wybrali inaczej. Porzucili szpitale dla okopów, laboratoria dla konspiracyjnych drukarni, wykłady akademickie dla nocnych patroli. Wybrali drogę trudniejszą, bardziej ryzykowną – taką, na której nie wystarczy wiedza, lecz trzeba odwagi, której nie uczy żadna akademia medyczna. Paradoks tej historii zaczyna...